İki Gündür Bu Şarkıdan Çıkamadım :)

 

Bizim Evin En Korkunç Kostümü

 Parti kostümü bulmaya çalışan Bilgehan  

- Anne ben sen olabilirim aslında , kot üzerine tişört giyerim, boynuma makina asarım ..

İçeriden seslenen Metehan :

-Bilgehan Halloween olduğunu biliyorum ama gelecek olan küçük çocuklar var .

Diyecek bir şeyim yok hakim bey :D

Bu Sabah İnstagrama Yazdığım Yazı Burada da Dursun

 Biliyorum öyle bir zamanda yaşıyoruz ki her şey çok kötü diye düşünüyorsun ? Evet çok kötü olan bir çok şey var ama bunun içinde bulunduğumuz zamanla hiçbir alâkası yok. Daha kötüye gitmiyor dünya, hep aynı, insanın doğası hep aynı. Biricik hayatın var. En güzel şekilde , suçluluk duymadan , korkmadan, pısmadan yaşa. İyilikler de öyle çok ki. Ve iyilik yapanlar bu dünya ne kadar kötü diyerek ağlamıyorlar. Yapabileceklerini yapıp hayata gülümsüyorlar. Yaşamak çok güzel . Tadını çıkartmadan her şeyin düzeleceği günleri bekleyeceğim demek hep bekleyerek geçireceksin demek. Hayatta olman utanacağın bir şey değil. Hayatta olman bir şeyleri değiştirme şansının olması demek, kendinden başla, başını dik tut, yapabileceklerine odaklan ve onları en iyi şekilde yapmak için çalış ve sevdiklerine gülümseyip sarılmayı da unutma. İyi ki varsın 🌼

Fotoğraflardan birine tıklayıp şarkını almayı unutma. 

Haa unutmadan, fotoğraflara benim gibi şarkı saklamaya başlayanları gördükçe mutlu oluyorum , epeydir söylemek istiyordum , hep unutuyorum .

!

Allahım şimdi de her yeri durdurmuşlar. Saf saf instagrama bakayım dedim, internetimde sorun var zannettim , yokmuş, yavaşlatılmış her yer . Artık o kadar sıkıldım o kadar sıkıldım ki. Kimse bana güvenlik için carr curt demesin.

 Yorumlarınızı mailimden görüyorum ama blogları göremiyorum. Ona yasak buna yasak, bu ne yaaa. Dünya üzerinde yasaklanarak sona erdirilebilmiş herhangi bir şey var mı acaba. Yasaklar sadece masumların hayatını rezil ediyor, diğerleri keyfinde . 

Sonradan Not: Metehan bilgisayarından görebiliyormuş, ben telefondan göremiyorum. 

Batıyor Rahat Anacım, Parti Marti Artık Benim Neyime

 Sabah altıda uyandım. Spora katılmadım, yürüyüşe gitmedim, durum bu ... 

Akşam

Te Allam , yediğim ne dokunduysa midemde bıçaklar geçiyor sanki.. neyse..

Ütü bitti nihayet. O kadar mesudum ki :D

Başka da bişey yapmadım zaten. Bir makina çamaşır yıkandı, astım. Rüzgârdan umutlanmıştım ama tam kurumamışlar. Can uçuşa gidince nevresimi değiştirdim. Yorganı çıkarttım. 

Bana Bankok'a geliyor musun diyip duruyordu. Geliyorum deyince hemen kıvırtmaya başladı gelme diye. Ne soruyosun o zaman. Gece uçup sabah vardığı yere ne gideyim. Bütün gün uyuyacak, ben de otelde oturacağım herhal. Zaten ikinci günü de yok, ertesi sabah dönüyor. On küsür senedir uçuyor bir kere Tel Aviv bir kerede Mauritius denk düştü de gittim onunla. Millet inanamıyor bu kadar az gittiğime. Hele şimdilerde uzun kaldığı her yere kargo uçağıyla gitti. Diğer yerler de 24 saat. Ancak uyuyup kalkıp dönüyor.

Haftasonu parti yapacağız. Daha hiçbir şey plânlamadım. Alış veriş yapılacak, ev süslenecek, parti oyunları plânlanacak. İptal mi etsem diye geçti aklımdan ama oyalanacak birşeylere ihtiyacım var. 

Şimdi misler gibi yatağıma gömülmeye gidiyorum. Yarın becerebilirsem evimi toparlayacağım. Belki süsleri de çıkartıp başlarım birşeylere. 

Bu arada bütün güzel dilekleriniz için teşekkür ederim. Konuyla ilgili konuşasım yok. Sadece burada yazılı olması gerektiğini düşündüm. Her şey bitsin, geçti gitti kutlaması yaparız. Şu an yapılması gerekenlere odaklanıp gerisini düşünmemeye çalışıyoruz. Adam pilot olunca hastalanması da zor anacım. Uçamadığı zaman direk maaşı gidiyor. Bir sürü prosedürleri var falan. 

İyi olan ise Can'ın öksürmesi dışında hiç bir sorununun olmaması. Kolay atlatacağını düşünüyorum. 

Ama insanın bütün dengesi bozuluyor. Ölümlülüğü ile yüz yüze geliyor. Sanki bir anda ölme ihtimalimiz yokmuş gibi yaşamak en kolayı zira .

Evet artık tavuk gibi erkenden yatabilirim. Sabahın altısında hortlamıştım burnum tıkanıp, öğleyin güzellik uykumu da uyumadım, beynim uyumaya başlamış bile olabilir.

İyi geceler.

Sabah

Bu sabah duvardan düşüp ucu kırılan Home yazısına hâlâ ağlıyorum. 

Hayatımı su geçirmez bölgelerde yaşıyorum , hatta bazen öyle yaşıyorum kendimi ruhsuz ve sevgisiz bir insan gibi görmeye başlıyorum. Yapacaklarımı yapıyorum, kahkaha atıyorum, çayımı bulmacamı alıp keyif alıyorum. Uyuyorum. Sonra minik bir çatlak dağıtıyor beni. 

Kahvemi alıp balkona çıktım. Birazdan koşturmalar başlar. Dün kılımı kıpırdatıp bir şey yapmadığımdan bugün çok işim var. Önce geri dönüşüm çöpünü bırakıp gelmeliyim. Sonra spor, yürüyüş. Ev dandini. Bir aydır yığılı duran ütüyü halletmeliyim artık bugün. Ağrı kesici falan içeyim omuzum için. Dansımı çalışayım. Hayatın sıradanlıkları.

Sevgilimin ciğerine tutunan o kitleye de bir çift sözüm var. Bana bak, onun nefesini ancak ben kesebilirim, haddini bil...

Oradan Buradan

Annemin apartmanının tadilatı bitmeye yaklaştı sanırım. Tamamıyla bittiğinde bir huzur göreceğim sanırım. Bakalım.

Boynum için doktorun verdiği egzersizleri yapıyorum. Boyun fıtığı olmuş anlaşılan. Anlaşılmayan kısmı ise, anacım bir sabah kalktım boynum tutulmuş diye mi olur bu yaaa. Öncesinde bir rahatsızlık hissetmez mi insan. Dedim ama bir akşam sağlam yatıp ertesi sabah topallayarak kalkmış, ayak parmağında kemik erimesi mi kas sıkışması mı ne ise onu olmuş bir geçmişim de yok değil.  Kafamı sağa sola çevirmek bir azap. Yukarış aşağı çevirmemi de doktor yasakladı. Aklıma gelmemiş iyi diyorsun doktor da yemek, bulaşık, ütü, temizlik, onları nasıl yapıcak başımı eğmeden demek. Omuzumda da kocaman bir ödem. Ağır kaldırmayacakmışım. Sağ kol bu, tencereyi de kaldırıyor, ütü dediğin şey bir saat sonra eşek ölüsü kadar oluyor, çaydanlık bile ağır . 

Neyse , bunlar alıştığım şeyler. Asıl çalışmadığım yerden çıktı zorlu bir imtihan. Şu an karman çorman bir haldeyim. Hem kaskatı hem dağınık. Ben ona o kadar demiştim bunu bir kere yaşadım bir daha yaşamak istemiyorum diye oysa. Dualarınız bizimle olsun. Geçti geçti...

Zamanın Ardında İstanbul Roma

Diş hekiminden dönerken bir klasik olarak Kalyon Kültür'de sergi gezdik annemle. Bunu 55 yeni listeme ekleyebilirim bence. 

Kalyon Kültür'ün kendi binası da harika zaten. Gıcırdayan ahşap merdivenlerine bile bayılıyorum. Bir de böyle sergiler oluyor. Bedava geziliyor. 

En sondaki fotoğraftaki odadan başlıyordu sergi. Yanımızda duran bir tatlı kız vardı. Dedim serginin açıklama kitapçığı yok mu, ben anlatıyorum isterseniz dedi. İsteriz tabi. Bazıları hızlıca girip çıktıkları için istemiyorlarmış. 

Hızlıca girip çıkmayı da anlayamıyorum. Girip üç fotoğraf çekiyorlar mı napıyorlar ? Ben bir yeri gezerken anlamasam bile uzun uzun seyretmeyi severim :)

Rumeli Caddesi 'ne yolunuz düşerse buraya da uğramayı unutmayın bence. Sanatçı Kenan Işık İstanbul ve Roma'dan yola çıkarak şehirlerin betonlaşmasını çok güzel anlatmış.