Nostaljik Pazartesi

Cuma sabahı erkenden arabamıza atlayıp Antalya'ya gidip dün akşam da evimize döndük. Hem özlediklerimizle görüştük hem de road trippin dedikleri şeyi yapmış olduk. Yokluğumda yazılarımı otomatik yayımlamaya ayarlamıştım, ama yorumlarınızın hepsini cevaplayamadım tabi :)

Şimdi ben dinlenirken siz de gezin bakalım çiçekçide. Sanırım şarkı da eklemişim fotoğraflara :)

13 Aralık 2016 Salı

Orkideler ve Heykeller

En sevdiklerimi en sona sakladım.

Üstelik dünden beri hepsine şarkı eklemeye çalışıyorum. İstediğinize tıklayınız efendim.

Hepinize günaydın :)

28 Günlük Meydan Okuma / 18

18. Evet bugün yaratıcı günümüz, bugün blogun için yeni bir seri başlat. Bu yazı ilki olsun ve elinden geldiğince her ay devam ettirmeye çalışabilirsin mesela..

Bugünkü maddeyi es geçmeyi düşünüyorum :)

Pazartesi günleri "Nostaljik Pazartesi" ile eski yazılarımı yayımlıyorum, salı günleri kitaplara ayırdığım "Kitap Salı"m var. Çarşambaları bana ilginç gelen şeyleri yazdığım "Çalışkan Çarşamba" yazıları yer alıyor. Geri kalan günler de bırakayım dağınık kalsın :D

28 Günlük Meydan Okuma / 17

17. Takıntı denmez belki ama, bazı eşyalara takılırız eskise de hep onları kullanırız ya, var mı senin de böyle takılıp kaldıkların ?

Benim bütün eşyalarım elimde kalmadıkları sürece kullanılır, kullanmadığım birşeyse evde tutmam zaten :)

Salon koltuklarım artık gıcırdıyorlar ama 21 yıldır bizimleler, çok rahatlar. Vitrini değiştirsem mi dedim, şimdikiler minicik, sevmedim. Yemek masamın canı çıktı ama üzerinde 21 yılın yaşanmışlığı var, ayrılamam.

Kıyafetlerim modaya göre değişmez, paralanana  kadar giyerim.

Yeşil çantamı geçen sene azad ettim, kırmızı çantam da beni bırak diyor ama bir yandan da 15 yıl sonra hâlâ kullanışlı, henüz delinmedi :)

Telefonlarımı da ölmedikçe değiştirmem. Gerçi genelde suya düşürdüğüm için Can kuşkulanmaya başladı, sıkıldıkça tuvalete mi atıyorsun diyor :D

28 Günlük Meydan Okuma /16

16. Yine bir liste günü, herhangi bir konuda 10 maddelik bir liste hazırla. Artık konu sana kalmış.

2018 yılında izlediğim en güzel filmleri sıralayayım buraya en iyisi :) 2018 filmi değil sanırım hepsi, ben o tarihte izlemişim :)

Kızı tecavüz edilip öldürülen bir annenin , katili bulunmaması üzerine üç bilborda ilan vermesi ile başlayan film öyle güzeldi ki, hâlâ izlemediyseniz kaçırmayın. Bir yandan ağlarken bir yandan kahkaha atabiliyor, önce sinir olduğunuz bir insana sonra sempati duyabiliyorsunuz.

Bu sene izleyip de içimi sıcacık yapan romantik film. Daha açılış ekranındaki görüntüye hayran olmuştum. Zaten tüm film görsel olarak güzeldi. Tam tadında bir romantizm, ayrıca adım adım öğrendiğimiz gizemli geçmiş , baştan sona keyif ve merakla izlettiriyor.

Uganda'da Katwe'nin gecekondu bölgesinde (adı gecekondu ama o bile fazla geliyor yaşadıkları yeri tarif etmeye) annesi ve kardeşleriyle zor bir hayat yaşayan Phiona'nın misyonerlik programında satrançla tanışınca hayatı değişir. İlk olarak yulaf lapasının cazibesine kapılsa da (ah o şeyi ilk yediği gün ne hüzünlü geldi bana.) sıkı bir satranç zekâsı olduğu ortaya çıkar.

Üstelik de gerçek yaşam öyküsü olan bu hikâye hem hüzünlendirdi hem mutlu etti beni.

Ve bu harika film. Kendisini dünyaya getirdikleri için ailesini mahkemeye veren Lübnanlı bir çocuğun (Zain) hikâyesi. Ve bu hikâyenin yanında mültecilerin hayatı. Öyle tanıdık sahneler vardı ki. Suriye göçmeni kız yemek yardımı alırken günlerdir bir şey yememiş olan Zain göçmenmiş gibi yapıp yardım almaya çalışması gibi. 12 yaşındaki çocuk öyle akıllı ve tatlıydı ki. İçim acıyarak izledim filmi.

Bu filmin oyuncuları gerçekten de zor şartlarda yaşayan çocuklarmış, filmden sonra nüfus cüzdanı çıkartılanı bile var.

Herkes Biliyor , kız kardeşinin düğününe çocuklarıyla gelen bir kadının kızının kaçırılması üzerine gelişen olayları anlatıyor. Filmin ilk bölümü kalabalık ailenin keyifli düğünü ile geçerken kaçırılma olayı üzerine herkesten kuşku duyulunca gerilim başlıyor.



Filistin'de yaşayan bir baba ve oğul kapı kapı düğün davetiyesi dağıtıyorlar . Oğlan İtalya'da yaşıyor, kızkardeşinin düğünü için gelmiş. Anneleri Amerika'da, başka birisiyle oraya kaçmış. Sokaklar, evler, kişiler, baba oğul ilişkisi, hepsi harikaydı. Çok sevdim.

Beni çok şaşırtan bir şey de oldu. Gerçekten de çok şaşırdım.

Kahramanlarımız ilk eve girdiklerinde evde Noel süsleri vardı. Hımm dedim, demek hristiyan arkadaşları var. İkinci evde Noel süsleri vardı ve noelde orada kalıp kalmayacağını soruyorlardı. Üçüncü evde uyandım ki bizimkiler hristiyan. Hahaha.
Şimdiye kadar benim için hristiyan demek God demek, God bless you falan demek, insanlar inşallah, Allah, vallah dedikleri zaman onları otomatikman Müslüman yaptı beynim. Oysa ki Arap Hristiyanlar tamamıyla bizim gibi konuşuyorlar . Kapı kapı davetiye dağıtmaları, gelene bir şey ikram etmeden göndermemeleri, sohbetleri, tavırları o kadar yakındı ki Anadolu'da çevrilmiş bir film de olabilirdi rahatlıkla :)

Baba oğulun gerçek baba oğul tarafından canlandırılmalarının da ayrı bir hava kattığı filmi izlemelisiniz, çok keyif alacağınıza eminim :)

Eşi ölünce evlat edindikleri çocukla başa çıkamayıp onun biyolojik annesini aramaya başlayan bir baba rolünde Kristoffer Joner'ın performansı gerçekten çok güzeldi. Küçük oğlunun da öyle. Duygusal ve etkileyici  bir filmdi bu da.

1970lerde Bulgaristan'da dini şeyler, müzikler falan yasaklanmışken oğluna yeni bir radyo alabilmek için 100 km uzaklıktaki şehre gizlice yürüyerek giden bir babanın hikâyesi. Ve tabi köyün.

İzlerken boğazımda bir yumru belirdi. Bir taraftan da babanın başına bir şey gelecek diye oldukça gerildim. Miziğiyle, görüntüsüyle ve anlattıklarıyla bu filmi de çok sevdim.

Ve düşündüm.

Ya insanlık denilen şey gerçekten kötü bir şey , ya da dünya üzerinde düşündüğümüz kadar insan yaşamıyor.



Son iki film bana sıkı kahkaha attıran filmler . Bu kadar duygusal film dengemi bozdu derseniz ikisini izleyin . Çok eğlenceliler :)

28 Günlük Meydan Okuma / 15

15. En çok merak ettiğin birşeyi araştır, iyice öğren bize de anlat. Bilgileri paylaşalım belki başkasına farklı bir şekilde temas eder ne dersin ?

Hımm, bu hafta çalışkan çarşamba yazısını buraya kaydırmış olalım o zaman. Genel Bilgi etiketime tıklarsanız bu şekilde aklıma takılmış bir çok konuyla ilgili yazımı bulabilirsiniz .

Yeni bir konu yerine bugün içlerinden birisini paylaşmaya karar verdim.

31 Mart 2016 Perşembe

Akçaağaç Şurubu Nasıl Yapılıyor ?

Hiç denediniz mi bilmiyorum. Biz Danimarka'da deneyip çok beğenince geçen sene almıştık bir şişe. (Bakınız şurada yazmışım :)

Tabi bu şurubun anavatanı Kanada. Netekim bizim burada ödediğimiz paraya göre çok çok ucuzdu orada :) Neyse konuyu dağıtmayalım.

Metehan'ın yanında kaldığı ailenin evinin tam karşısında annelerinin evleri var. (Zaten başka da ev yok görünürde :) Kocaman arazi onların. Bahçe akçaağaçlarla dolu ve şurubunu da yapıyorlarmış.

Pazartesi günü bizi misafir ettiler. Çok keyifli bir gündü. Hayır oğlan yedi aydır orada ama malum hiç fotoğraf makinası icad olmadı ya bizimkine, haberim yok bunlardan :D

Akçaağaçlar kovalarıyla birlikte :)

Bu borular ağaca çakılıyorlar.

Sonra damla damla kovaya gelmeye başlıyor.

Berrak ve sudan pek ayrılamayacak özsuyu. Tadına baktığımızda çok çok hafif bir tatlılık seziliyor. Hatta bilmesem akçaağaç suyu olduğunu fark etmeyebilirdim bile. 

Sonra şu şeker görünüşlü kulübeye geliyoruz.

İşte toplanmış sular burada.

Bu suyu bir kaç defa filitreden geçirip içine karışmış olabilecek pislikler ve böceklerden arındırdıktan sonra kaynatmak suretiyle o lezzetli akçaağaç şurubu sofalara geliyor..

Yalnız bu işlemle ağaçlar bir müddet sonra ölüyorlar. Ne kadar süre alınıyor söylemedi ama su gelmemeye başlandığında ağaç kesilmek zorunda kalınıyormuş. Buna üzüldüm ...

Yine  de yerlerine yenileri ekilmiş olmalı ki bahçeye baktığımda bir çok genç ağaç gördüm. Hiç boş yer yoktu :)

28 Günlük Meydan Okuma / 14

14. Sana soruyorum bugün gerçekten nasılsın ?

Hayatın sıradan bir günü. Her şey yolunda. Çok şükür :)

Size Şarkılardan Bir Demet :)

Günün anlam ve önemine uygun şarkılardan birisini alıp sevdiklerinize hediye edebilirsiniz :)

Çiçekler de benden size olsun :)

Bir Ayın Sonunda

Bugün rejimimizin birinci ayı bitti. Ayrıntılarıyla ilgilenmeyenler için yazı da bitti anacım . Paso yedim yemedim muhabbeti yapacağım . Belki yaz öncesi başlamak isteyenleri gaza getirir diye yazıyorum. Tabii kendimi de :D

Bu ayın sonunda artık midem minicik kaldı, öyle doyuyorum ki kendimi yemek yemek için zorlamak zorunda kalıyorum.

Hahaha, yok yav  hâlâ deli gibi açım. Mide küçüldüyse bile bana bunu belli etmemek konusunda kararlı :D İnsan sürekli aç hisseder mi ? Arada bir tok olaydım bari. İnanılır gibi değil. Tok olma duygumu kaybetmişim ben. Rejim yapmazken de doymuyordum hiç zaten.

Su içmekten böğk dedim. Özellikle geceleri acıktıkça su yudumlamak bir yerden sonra sinir bozucu oluyor . İçine zencefil, tarçın, elma, limon falan atıyorum, ya da yeşil çay karıştırıyorum zaman zaman.

Okul açıldığından beri düzenli yürümeye çalışıyoruz Bilgiç'le  . Sol kalçamdaki ağrı zorluyor beni ama arttıkça yavaşlayıp azalınca hızlanıp idare etmeye çalışıyorum. Bilgiç'in de ayağı topallıyor.

Evde sürekli yemek pişirmekteyim. Meselâ şu an sabahın yedi buçuğu ve ben okulda yemesi için yemek ısıtacağım birazdan. Hiç bu kadar tencere yıkayıp durmamıştım. Diğer yandan rejim yapmayan ikili için normal pilav makarna, bize kepekliler, kinoa falan derken iş ikiye de çıkıyor tabi. Üzerine bir haftada üç yemekli misafir işimi kolaylaştırmıyor :D

Ay boyunca bir dilim yaş pasta, minik iki parça baklava, yarım dilim cheesecake yedim. Salep içtim. Muz ve kuru üzüm tatlı ihtiyacım için yeterli oldu çoğunlukla.

Haftada bir gün serbest gün yapıyoruz içimiz iyice şişmesin diye. Serbest olmanın düşüncesi bile yetiyor bana :)

Çok fazla listelere bağlı kalmadım. Bilgiç'e bol etli şeyler yedirmeye çalıştım. Çiğ bir şey yemediğinden sebze yemekleri ile dengeledim akşamları. Fındık, badem yedi bol bol. Şeker krizlerinde benim gibi meyve yemediğinden meyveli barlarla idare ettik. Bir de sakızlarla. Gecede bir paketi bitiriyordu ilk günlerde şimdi o da rahatladı.

Neyse işte. Biliyorsunuz bir hafta 100 gr diğer bir hafta 200 gr , beni çıldırtan rakamlarla karşılaşsam da pes etmedim.

Bir ayın sonunda çılgın kilo verişimiz olmadı. Ben ekim ayındaki kiloma ulaşabildim ancak. Yani asıl bundan sonra zorlanacağım. Bilgiç de hâlâ 3 rakamlı sayılarda.

Ama işin en zor kısmı olan başlamak aşamasını atlattığımız için, hayalimizdeki kilo olmasa da her halükârda şimdiki halimizden daha iyi olacağız .

Hepinize tavsiye ederiz :)