Tatilin İlk Günü

Ailece kampa gelmek bana zamanda yolculuk yaptırıyor. Çocukların peşinde koşmaktan yemek yemeyi unuttuğumuz o günler hiç geçmeyecek gibi geliyordu. Uçmuş gitmiş. Bugünler de uçup gidecek. O günlerden neler topladıysak onlar yanımıza kâr kalacak.

Sabah biz kahvaltıya gidiyoruz diyerek çıktık odadan. Biri uyumayı tercih etti, biri sonradan buldu bizi. İsteyen istediği gibi takılsın, keyfine baksın. Akşam Buz Devri varmış sinemada, ona gideriz hep beraber. 

Bunca karmaşanın ortasında bizim için sakin bir liman olsun. Çocuklarımız daha ne kadar bizimle takılacak vakit bulurlar kim bilir ? (Hoş bana göre çoktan bulmuyor olmaları gerekiyordu, bunları anaları bana katmış :D) 

Dün beş saat araba yolculuğu, üzerine akşam yemeği falan derken bir kavga edip bir kahkahalarla gülerek ilk günü geçirdik. Çok gerilim artarsa zaten içimizden biri sert ve kızgın bir sesle "DURUN! BİZ SEVGİ DOLU BİR AİLEYİZ!" diye bağırır hemen. Hahaha. Hep işe yarar.

Dün akşam güneşi böyle yolcu ettik. Bugün kendimi denize bırakmak için can atıyorum. Şu yazıyı bitireyim de gideyim :)

Buraya en son sekiz sene önce gelmişiz. Bana sorsan en fazla üç sene derdim. Dalgalar hiç değişmemiş. Bazı şeylerin aynı kalması ne güzel. Bizim birlikte olmamız gibi.