Bu Sabah Yapacak Onlarca İşim, Gelecek Misafirim Varken Kar Beni Benden Aldı

Fotoğraflara hepsi birbirinden güzel  klasik müzik parçaları ekledim, tıklayıp alınız.

Ben de gözlerimi camdan alıp sporuma geçeyim şimdi :)
 

Ah Bu Şarkıların...

Lâf aramızda gözü kör olsun da pek amiyane geliyor ama şarkının ana fikrine yürekten katılıyorum.

Yapboz yaparken şarkı dinlemeden yapamıyorum ne hikmetse. Eğer şarkı çalmıyorsa ben söyleyip duruyorum ki hiçbir şarkıyı sonuna kadar aklımda tutmadığımdan ve oradan oraya sürüklendiğimden Düriye'nin güğümlerinden girip what's love got to do with it ten çıkarak kendi başımı da döndürüyorum. 

Bu akşam kar manzaralı yapbozumu açıp yapayım artık dedim. Hazır odada benden başka kimse yokken müziğimi de açtım. Türkçe şarkı listem var spotifyda, dinlememiştim ne zamandır.

Önce kıpır kıpır şarkılarla göbek möbek atıp giderken şarkılar ince telime dokunmaya başladı.

"Ah burda olsan çok güzel hâlâ İstanbul'da sonbahar"  çalarken yine hüzünlendim. Bu şarkıda benim gibi sonbahar çocuğu olan babam gelirdi hep aklıma. Sonra Metos Kanada'ya gittiğinde hem babam hem ona söylediğimi hatırladım. Derken oğlumun seneye de uzak memleketlere gitme plânı geldi aklıma.

Evleniyorsunuz, iki kişi bir arada yaşamaya alırşırken hayatınıza bir bebek giriyor. Tüm dünyanız alt üst oluyor. Sonra iki bebekle tüm hayatınız anneliğe dönüşüyor. Odaları yapılıyor, yatakları büyüyor, okulları değişiyor, kıyafetleri yenileniyor. Nihayet birey haline geliyorlar. Evin düzeni oturuyor. 

Tam oturuyor diyorsun yani,  hooop gidiyorlar bu sefer.

Hadiiii, şimdi de boşlukla uğraş. 

Hayır dünyanın öte ucuna gitme bare di mi? 

Yok.

Yüreğinin götürdüğü yere gitsin diye büyüttüğüme göre insanın özgürlüğünü en çok sınırlayan duygumu bastırmam gerekiyor. Sevgi. Çekip gidemeyen bir anne olarak her zaman gitmelerini destekleyeceğim tabii ki. Ama yaşım ilerledikçe içimi saran telaşeler artıyor, arttıkça kendimi rahatlatacak yollar arıyorum. 

İşte bu gece şu odadayım. Oğullarım kendi odalarındalar, arada sesleri geliyor. Kocam uzun zaman sonra uçuşa gitmiş. Annemle,  kardeşimle konuştum az önce. Dışarıda kar atıştırıyor. Evim sıcacık. Şu ânın tadını çıkartıp şükretmekten başka yapabileceğim hiçbir şey yok. 

Aman çok ciddileştim, ben gidip kitabıma gömüleyim siz de şuradan yapboz yaparken kıvırtan Handan videoma bakın da havanız değişsin :D

Nostaljik Pazartesi

 Müze gezmeyi özleyen bünyelere gelsin bugünkü nostalji.

29 Ocak 2015 Perşembe

Erzurum Turu

Erzurum deyince ilk aklınıza ne geliyor ? Benim  Erzurum Kongresi :)

Kongre binası ile başladık gezimize. Gerçi kapalıymış ama içerideki görevliler kısa bir tur atmamıza izin verdiler.

Kilitli kapısının camından toplantının yapıldığı sınıfa bakarken ne kadar küçük gözüktü gözüme.. Kongre denilince dev bir salon düşünmüşüm hep sanırım..

Küçücük bir sınıftan da dev gibi işler başarılıyor demek ki :)

İkinci durağımız Atatürk Evi.. Güzel mi güzel bir bina..

Şehre 1930 larda gelesim geldi :)

Ne mutlu Türküm diyene..

Bu bir şarkının notaları ve sözleri :) Notalarla haşır neşir birisi olarak pek ilginç geldi.

Bu da zamanın baskı makinası..

Yurdun kurtuluşu için mücadele başlıyor..

Yurdun kurtuluşu için mücadele edenler, teşekkürler hepinize.. Ve teşekkürler Atam, böyle bir mucizeyi gerçekleştirdiğin için..

Karavanın Son Halleri

 

Sincap'ta çektiğim son video. Aldığımızdan beri geçen 2,5 ayda eklediğimiz her şeyi anlattım. Uzaktan kumandalı arabaya çevrilmiş halini çektim :D

Ufukta bir gezi gözükmüyor. Şimdilik hazır ve nazır bizi beklemekle meşgul :)

Karlı Pazar Yaşasınnn :D

Biraz kitap keyfi.

Sonra ekmek almaya sokağa..

Her noktayı fotoğraflama isteğine sadece bu ladar engel olabilme :)

Eve dönünce çıtır ekmek ve simite abanarak tıka basa yemek :)

Annem de elmalı turta yapmış, midemde yer açılınca onu da yiyeceğim :)

Evi süpürüp bulaşıkları halletme.

Artık kendimi yap boz keyfine bırakabilirim.

Ne zamandır kar yağmasını bekliyordum bunun için.

Ohhh, bu sene de kış gördük çok şükür.

 Fotoğraflara eskiden yeniden yabancıdan Türkçeden aşk şakıları sakladım, tıklayın bakalım size ne çıkacak.

Bardağın Hatırlattıkları :)

 Sanırım kalan son iki bardağı vitrine yerleştireceğim.

Bunlar benim için çok özel bardaklar. Üzerlerinde 1999 ve 2002 yazıyor , iki çocuğumun doğum yılları.  İnanılmaz gibi :)

Ayrıca bu bardaklara baktıkça Bilgehan karnımda izlediğim o harika Dünya Kupası'nı hatırlıyorum. Üçüncü olduğumuz hani.

Ve bir de isim koyma hikâyemiz. Hâlâ ismini bulamamıştık oğluşun. İlk maçımız Brezilya  -Türkiye. Can'a dedim ki,  ilk golü kim atarsa onun ismini verelim. Eee Ronaldo falan atarsa dedi bana. O zaman da Rüştü deriz artık, çocuğa açıklamak biraz zor olabilir ama diye cevapladım :)

Eee bizim oğlanın göbek adı neymiş, bulabildiniz mi?  İşin komiği ikisinin de göbek adı aynı :)

Tembellik

Havalar soğumadan Kadıköy'e insem diye düşünüyordum bugün. Ayrıca pazardan aldığım sebzelerle ilgilenmeliyim diyordum. Saat bir oldu. Annemle bir saat yürüyüş yapmak dışında hiçbir şey yapmadım,  uzandım kitap okuyorum. Pardon bir de çamaşır yıkayıp astım, hava güzelken.

Dün gece dört buçuk gibi hortladım. Kalçamın ağrısı da eklenince yatakta debelenmek azap verdi kalktım. Mutfağı toparladım. Baktım hâlâ uykum yok yeni kitaba başladım. Kaç gündür telefonda oyun oynamaktan kitap almamışım elime. Ailesini bulmaya çalışan bir adamın gerçek hikâyesi ilginç geldi.

Kahvaltı etmedim henüz. Dün nachosa gömüldüğüm için biraz daha dinlensin vücudum diye bekliyorum. Zaten bir haftadır ipin ucu kaçtı ve tabii ki ben hemen kilo aldım. Bıktım bu işten.

Yeni karavan videosu hazırlıyorum. Artık sanırım aklımızdaki her şeyi ekledik. Son halini çektim ben de. Bir de boş zamanımız olsa da gezsek.

Anneme aşı sırası gelmiş olmalı, Bilgiç'in sınava çalışması için ne yapmalıyım, Metos'a bot, pantolon falan almak gerekiyor, niye gene kalçam ağrıyor konulu düşünceler arasında deli gibi yemek yemek istiyorum. Puffff.

Ben Düzenliyorum Can Dağıtıyor :D

Can Efendi iş başında, bir su pompası değiştiriyor bir askı takıyor, olmadı sepet asıyor. Elinden gelmeyen iş yok :D Hahaha, aslen pilot olduğuna kim inanır :D

Bu arada mover da takıldı artık. Mover uzaktan kumandayla karavanı hareket ettirme mekanizması. Öylece arabaya bağlarken,  ya da park ederken itmek, çekmek falan gerekmeyecek.

Geriye kalan tek eksik boş gün bulmak :D

Bi bulabileydik gıpraşacaktık azıcık :) 

İşim sinir bozucu tarafı,  aslında çoğunlukla boş ama boş gün vermeyip yok nöbetti, yok bir akşam önceden aramalıydı bilimum görev koyduklarıdan evden ayrılamıyoruz.

Neyse. Bir ara gidip karavanın aldığı son halin videosunu çekeyim ben :)

Oyunlarını Bitirdiler

Cuma günü başlayan yarış bu sabah sekizde sona eriyordu.  Dün gece üç buçuk gibi bitirmişler. Bakalım derece alabilecekler mi? 

Alamasalar bile böyle bir macerayla çok şey kazandılar bence. Zaten az önce henüz demo gibi olan oyunu geliştirecek fikirlere gömülmüşlerdi.

Bilgiç,  hiçbir şey yapamıyorum ben dediğinde ona söyleyebileceğim bir örnek elime geçtiği için ben de kazandım.

Oyunu merak edenler şuradan indirip bakabilirler. Küçük keyifli bir platform oyunu. 

Pek Sosyal Bir Hafta

Bu hafta bizim evin trafiği yükseldi, her şey üst üste geldi. Umarım virüssüz, belasız atlatmış oluruz.

Salı günü mahalleden arkadaşımla karavanda buluştuk. Biraz sohbet ettik.

O akşam Can'ın yeğeni geldi cuma gününe kadar bizde kaldı . Zira kar yağdığında düşüp kolunu kırmıştı. Biraz diğer amcasında kaldı, biraz da bizde kalsın istedik. 

Bu arada Bilgiç iki haftadır okula gidiyor. Kurslar açılmış ya. İki haftalık kurs ne işe yarayacaksa. 

Erken kalktık,  çamaşır miktarım arttı. 

Bu hafta sonu da Bilgiç üç günde oyun yapma yarışmasına katıldı. Üniversite arkadaşımın kızı da bize kalmaya geldi. Oyun kodluyorlar. Bu arada bir arkadaşları da gündüzleri gelip onlara katılıyor. 

Aynı üniversite arkadaşımın eşi de Can'la masa tenisi oynamaya geldi cuma akşamı. Biz de güya virüs var diye buluşmuyoruz,  hahaha =D

İşte böyle bir haftaydı.  Bütün bir seneden daha çok misafir ağırladım. 

Şimdi gidip yemek yapmaya koyulayım. 

Siz de fotoğraflara sakladığım şarkılardan şansınıza ne çıkarsa alın :)