Seninle geçen yirmi dokuz senenin hepsi için minnettarım. Sarılmaların, öpücüklerin, sevgini sonuna kadar hissettirmelerin için minnettarım. Minnettarım "Ölmez Yılan " oyunumuz için. Şarkıların için minnettarım. Elimi tutup okula götürmelerin için minnettarım. Udu elime aldığım ender zamanlarda kemanını kapıp hemen geldiğin için minnettarım. Canım kızım , akıllı kızım, güzel kızım demelerin için minnettarım. Bana bakarken gözlerinde beliren ışık için minnettarım. Sensiz geçen bunca sene boyunca hep kulaklarımda çınlayan sesin için minnettarım. Babam derken yüreğimden yükselen sıcaklık için minnettarım. Yaptığın oyuncaklar için minnettarım. Akşamları "Milyonerciler haydi gelin " diye çağırdığın ve hep birlikte oyun oynadığımız için minnettarım. Kucağına oturtup saatlerce benimle konuşup bir de onları teybe kaydettiğin için minnettarım. Seçip beğenip okuduğum yüzlerce kitabın için minnettarım. Bana yazdığın yazılar ve notların için minnettarım. En güzel şairlerle beni tanıştırdığın için minnettarım. Hep yanımızda olduğun için minnettarım.
Canım babacığım. İyi ki doğmuşsun. İyi ki benim babam olmuşsun. Senin kızın olduğum için minnettarım.
Bir hafta daha bitmek üzere ne zaman perşembe olmuş anlamış değilim.
Bu hafta bir üniversite arkadaşımla buluştum. Kendisi emekli olduktan sonra sâdekârlık dersleri almaya başladı. Harika gümüş takılar yapıyor. Aynı zamanda taşların dünyasına dalmış durumda. Bana taşlardan nefis bir bileklik hazırlamış doğumgünü hediyesi :) Metehan'a iki tane yılanlı yüzük yapmıştı. Şimdi de sarmaşık gibi bileklik istiyoruz dedik. Bakalım ne çıkartacak ortaya. Öyle güzel ki onun atölyesinde olmak. Nefis bir yer.
İki gündür bir Stray Kids şarkısının kareografisinin on beş saniyelik kısmını yapmaya çalışıyorum. Can benimle dalga geçti, hiç benzetememişim diye. Hımf.
Kafama göre dans etmeyi çok severim, kareografileri öğrenmeyi hiç düşünmemişim bu yaşıma kadar. Ve fakat aynı zamanda hem hareket ediyorum hem kafamdaki bütün düşünceler siliniyor hem de figürleri ezberlemeye çalışırken beynimde horuldayan gri hücreciklerimi dürtmüş oluyorum :) Daha ne olsun.
Şundan bakıp yaptım, bence gayet de benzettim bi kerem :)
Neyse hayatın gerçeklerine dönersek. Cumartesi sabahı misafir gelecek kahvaltıya, yarın evimi temizlemem lâzım. Ama önce balkondaki çamaşırları toplamalı. Bir sürü de ütü oldu tabi. Metehan da gelip okul da açılınca benim çamaşır hızı bi arttı sanki.
Bu kadar hayatın gerçeği yeter, gidip sporumu yapıp üzerine harika macera kitabıma dalayım ben :)
Yağmur sesini duyar duymaz kendimi balkon attım. Cıks atmadım. Mutfağa attım, çayımı tazelemeye, ama fincanı orada bırakıp tütsümü almaya gittim, o arada bir de mum kaptım, tekrar mutfağa koşup çakmağı buldum, balkona çıkıp mumu ve tütsüyü yaktım, hoop bir daha mutfak çayı koyup aldım (pışıık ilk onu koyiim de soğusun mu ?) , telefonumu ve mikrofonu da unutmayıp balkona nihayet oturdum. Hemen video çekeyim dedim , kamerayı açtım araba geçti. Bir daha açtım karşı balkonda bir kadın konuşmaya karar verdi (Öyle ender ses gelir ki diğer evlerden, bravo yani zamanlamaya ). En sonunda sessiz bir zaman dilimini yakalamayı başardım. Esintiden tütsü şelale gibi akmak yerine tepeye doğru yükseldi ama neyse , şu anda bana nispet yapar gibi akıyor şelale :D Gördüğünüz gibi pek de romantik ve huzurlu bir zaman dilimi değildi ama sonuç böyle. Yine de şu videoyu çekmek istemeseydim, çayla otururken mumu ve tütsüyü yakmak aklıma gelmeyecekti oysa şu anda onların tadını çıkartıyorum (tamam tütsü biraz içimi baydı, neyse bitmek üzere :D ) , bir de açıp baktığımda tekrar beni gülümseten bir an olarak kalacak. Ayrıcana gençlerin deyimiyle işsizim tamam mı :D
İşsiz mişsizim ama bu gece kendimle gurur duydum. İlk olarak akşam yemeğinde karnım çok aç değildi üç tavuk kanat dışında bişey yemedim. Sonralıkla fırında dünden kalan naçosu görüp elime alıp, yiyesin yok ki şu anda ne dalıyorsun diye bıraktım. Daha sonralıkla karnım acıktığında baktım saat dokuz olmuş, yine de şu naçosu yesem mi diye düşünürken aklıma spor yapmadığım geldi, oysa bugün squat ya da kardiyo yapmaya kararlıydım, Stray Kids şarkılarıyla kardiyo yaptıran kızı açıp otuz dakika nefesim kesilinceye kadar çömelip kalkıp zıpladım (otuz dakika aralıksız yapmadım tabe her şarkıdan sonra nefes alamayarak koltuğa yığılıp tekrar almaya başlayınca kalkmak suretiyle :D) . Böylece kan ter içinde kalıp su içmekten yemek yemeyi aklımdan çıkartmış oldum. Gurur duymakta haklıyım bence :D Maşallah bana , di mi ?
Tembel bir gündü. Sabah annemle parkta bir iki tur attık. Sonrası bol kitap okuyuş, müzik, oyun, uyu kalk falanla geçti. Bir de Paris moda haftasından canlı defile izledim. İtiraf ediyorum Stray Kids elemanı oraya gidiyor olup instagramda sürekli önüme düşmeseydi aklıma bile gelmezdi izlemek ama çok keyifliydi, üstelik de beğendim valla. Heidi Klum'un sunduğu bi moda yarışması vardı, ne severdim onu izlemeyi ben. O geldi aklıma.
İşte böyle dostlar. Zıpçıktılarım da çıkmış, yağmur hâlâ yapıyor, ay dede videodan sonra bulutların arkasına girmiş. Durun size dün keşfettiğim yeni şarkı ile veda edeyim. İyi geceler .
Vay be, Eylül ayının da sonuna gelmişiz. Yaz sıcaklarından sonra ilaç gibi geldi eylül, büyük oğluşum döndü, bir de tatil kaçamağı olunca dadından yenmedi. Senden de aynı performansı bekliyorum ekimcim :)
30- En son dinlediğin podcast nedir?
Ben podcast dinleyemiyorum arkadaşlar. Denedim, olmuyor. İnsanlar yazsın ben okiim. Hani yollarda çok vakit geçiren biri olaydım dinlerdim belki de o da yok. Sanırım biraz Sevimli Kitaplar'ı ve Radyo Momentos'u dinledim. İkisi de çok güzellerdi ama dediğim gibi bende dinlemek deyince tek şey müzik oluyor, müziği bırakıp başka şey açamıyorum :)
Sonradan ekleme not: İnstagramda anılar kısmına bakarken tam da bu konuyla alâkalı bir alıntı yazmış olduğumu fark ettim :) Bakınız.
Hayattaki zorlukların gerçekten de bizim için iyi olduğunu kavradım bu yaz. Her şey güllük gülistanlık olunca insan kendini salıp bırakıyor sanki. O olduğuna sinirlendiğimiz ufak tefek aksilikler, saçma sapan işler, bizi dürtüp hale yola sokmak için iyiymiş aslında. Hayatta yapacak bir işin yolsa hayatın da anlamı yok. Bir de depresyon berbat bişi arkadaşlar. Allah kimseye vermesin. Varlık içinde yokluğunu hissediyorsun. Aman aman .
28- Utanç verici bir anda arkadaşına nasıl yardım edersin?
Bu pek açık olmamış sanki. Utanç verici olay ne, nerede cereyan ediyor gibi bilimum soru belirdi aklımda. Bi şekilde yardım ederim de ne şekilde onu bu verilerle çıkaramadım hocam :D
Hayal kurarım. Şunu yapiim bunu ediim hayalleri değil ama onlar uyku kaçırır, benimkisi bildiğin uçuk şeyler. Hikâye yazarım anlayacağın. Hoş bazen onun da ayrıntılandırırken uykum kaçıyor ama neyse :D
Ve fakat hiç uyuyamıyorsam kalkar bir tur atarım. Pek fazla yaşadığım bir durum değildir ama şu aralar oluyor. Uyumaya çalışmayı bırakıp kalkıyorum .
