25 Eylül 2012 Salı

Ormana Gittim


Kaybolmak için :)
 
Sabahın ilk saatlerinde ormanın içlerine doğru güzel bir yürüyüş insana ne kazandırır?
 
Öncelikle çevrendeki bütün ağaçların 40 yıl önce insan eli ile dikilip kumların içinden yükseldiğini bilmek geleceğe yönelik bir umut verir. Artık kendi kendisini yenileyen, üstelik de kendisine haz canlıları barındıran bir yer olmuş. Hâlâ geç değildir belki de dünya için .
 

Yıkılmış bir ağacın bile neler gösterebileceğini gösterir. Çünkü geri dönüş yolunu bulamayıp dolaşırken amaçsızca hatırlarsın biraz önce onun fotoğrafını çektiğini. Hatta çekim açısına göre geldiğin patikayı hatırlarsın.

 
Ağaçların ortasında ne tarafa gideceğini bilemediğin o anda yaşadığını hissettirir. Harika bir duygudur bu.  Bir filmde dedikleri gibi "Bazen kendini bulmak için kaybetmen gerekir"... Ve sen farkına varmasan da aklının senden bağımsız nasıl çalıştığını anlarsın.  İçindeki sese güvenirsin.

 
Derken sonu gelmez ağaçların arasında yol gözükür. İşte herşey yerli yerindedir yeniden.
 
Biz yola döneceğimizden emindik.
 
Yol dediğin nedir ki zaten?

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder