Hayatımda İlk Defa Bencilce Davranmış Olabilirim

Biliyorsunuz konserle düğün arasında takılı kalıp, ikisine de yetişmeye çalışıyordum. Şansıma da konserler hep dokuzda başlarken bunun sekizde başlayacağı tuttu. Can'a demiştim. Altı gibi düğün salonunda oluruz. Altı buçukta aslında ama. Herkesi görürüz. Oradan beni konsere bırakıp dönersin. Yeri de en sevmediğim, en uzak yer.

Konser biletini altı ay önce kpopla tanıştığım iki kızımla birlikte almıştık. Heyecanla bugünü bekliyorduk. Benim için öyle güzel terapi oluyor ki kpop konserleri. Işıl ışıl , pırıl pırıl gençlerle birlikte , sadece gittiğimiz grubun sohbeti ile geçen saatler. O arada Handan Abla fotoğraf çekilebilir miyiz diye gelen heyecanlı yüzler. Bu yaşımda tanınmak  daha da önemlisi böyle sevgiyle sarmalanmak öyle güzel ki ... 

Başka konser olsa, yine giderim boş ver derdim. Diyemedim buna. 

Düğün haberini aldığımdan beri sıkılıyordum. Günün bütün eğlencesi ben oradan oraya savrulurken kaçacak , her yere yetişmeye çalışırken hiçbirine yetişemeyecektim üstelik. Buna bir de ayyuka çıkmış hormonlarımı ekleyin, bire bin katıp beni iyice delirtti.

Sabah kahvaltıya Kürşad'la Aynur gelmişlerdi. Biz koştururken veremezsek diye takacağımız takıyı onlara verirken birden gitmeyeyim ben oldum. İstediğim şey diğer tarafta olmak. Koşturmadan sakince gitmek. 

Düğüne gitmedim.

Zaten gelmeye çalışacağım, başarabilirsem demiştim. Konsere gideceğimi biliyorlardı. Kırılmışlar mıdır , umarım kırılmamışlardır. Ama kendi kırık döküklerimle uğraşırken artık ben çok yoruldum, biraz anlayış istiyorum, anlayış göstermeyen de olmasın hayatımda.

İşte böyle. O kararı verdikten sonra bir ferahlamışım.

Gerisi iyilik sağlık .