Sanırım Ben Artık Özel Gün Kutlaması Yapmak İstemiyorum

Dünyanın en sevimsiz insanı oluyorum özel günlerde. Ne yapsalar beğenmiyorum. Her şeyin bana sorulması sinirimi bozuyor. İstiyorum ki kimse bana bir şey sezdirmeden bir güzel sofra hazırlasın ayarlasın her şeyi. O sırada banyo temiz miydi, ev düzgün müydü gibi şeyleri ben düşünmeyeyim.

Bu sene dedim ki Can'ın midesi kötü, Metehan hasta, Aynur'la Kürşad yeni iyileşiyorlar halleri yok. Ben sabah annemle yürüyüşe gittiğimde dışarıda kahvaltı yapayım. Ne kimseyi bekleyeyim ne kimse beni beklesin.

Olmadı...

Can ben de geliyorum dedi. Hadi hep birlikte gidelim bari dedim. Demez olaydım. Özel günlerde dışarı çıkmayı zaten hiç sevmem. Ama erken saatte kalabalık olacağı hiç aklıma gelmedi.

Sipariş verdikten kırk dakika sonra e biz hâlâ bekliyorız deyince bir kaç ara sıcak geldi masamıza.  Bir saat sonra çay termosuna kavuşabildik. Her şeyi geçtim. Bir su istedik, o bile gelmedi. Kalkalım diyerek kalktık.

Zaten anne olduğumu falan unuturdum bir günde mazallah, mutfağa daldım. Aynur'la Bilgiç simit almaya gidip tüm pastaneyi alıp gelmişler. 

Çay demlendi, sofra hazırlandı. 

Gerilimli şekilde geçen iki saatten sonra sofraya oturmaya başardık.

Aman daha da istemiyorum kutlama.

İptal ettim bugünü. Her sene bana ekstra gerilim, dolayısıyla bizimkilere sevimsiz bir anne oluyorum. Hiç lâzım değil.

Annemle bir fotoğraf çektirelim dedim, Can'a üç posta çektirttim. Anacım sen bakıyorsun objektiften, çirkin çıkıyorsam söyle de düzeleyim, onu da benim söylemem gerekiyor. Buna bile yorgunum valla.

Sabah oğlanlarla bir fotoğrafımızı bulayım dedim. Yok. Valla instagramdan tanıştığım kızlarımla bi ton fotoğrafım var kendi çocuklarımla yok. Çabuk bir tane çekiliyoruz dedim :D

Mutlu son.