Kırk Yılda Bir Bir Şey İsteyebilmek İçin Birilerini Sürekli Arayıp Sormam mı Gerekiyor ?

Evet .

Geçenlerde instagramda dolanıp duruyordu bu tarz bir video. 

Bazen kendimizi düşünelim kısmını abartıp kimseyi düşünmeyelime doğru hızla ilerlediğimizi hissediyorum. İlerliyoruz ilerlemesine de kimse hiç kimse için bir şey yapmazken sonra ne hakla bize bir şey yapılmıyor diye ağlıyoruz, orası muamma.

Anacım şimdi sen beni hiç aramayacaksın. Ne bileyim yılbaşında bir mesaj atmayacaksı . Nasılsın özledim diye telefon etmeyeceksin. Nasıl gidiyor hayat diye aklıma düştün sesini duymak istedim demeyeceksin. Eee, aramızda nasıl bir bağ oluşacak? Sonra da işin düştüğünde Handan diyeceksin. Heee. 

Bakın yıllarca görüşmediğim çok sevdiğim arkadaşlarım da olabilir. Onlarla öyle bir geçmişim vardır ki, tabii ki beni arayabilirler. Ama bu videolar onu vurgulamıyor.

Bu videolar Bilgehan'ın okuldaki arkadaşlarının bencillikleri gibi bir bencilliği vurguluyor. Bütün bir dönem boyunca hiç mesajlarına, selâmına doğru düzgün cevap vermeyip, sınav zamanı ders sormak için hiç utanmadan arayabiliyorlar artık. 

Hayat dengelerden ibarettir. Senin özgürlüğün benim sınırımı geçemez. 

Sen benimle sırf birşeyler istemek için muhabbet etme tabi ama muhabbet edesin yoksa da bişey isteme. 

Yalnızım diye de ağlama sonra. Zira bütün ilişkiler özen ister, çaba ister, biraz kendinden vermek ister. Kendinden verirken karşındaki sadece alıyorsa uzaklaşırsın. Ama kendinden vermeden birşey isteyip duruyorsan bu özgürlük değil münasebetsizliktir bebeğim .

Hoş buraya gelenlerin bu yazıya ihtiyacı yok ama olsun ,dedim de rahatladım :D

Ağzımızdan Çıkanı Kulağımız Duyuyor mu ?

Geçen hafta bir arkadaşımızın oğlunun düğününe gittik. İzmir günlerimizden, minicik hallerini bildiğim şeker Batuhan'ın "Anne Metehan bile abi oldu" diyerek kardeş istediği günler dün gibi aklımda. Zaman nasıl hızla geçiyor.

Neyse konumuz bu değil. 

İzmir arkadaşlarım kokoştur benim :) Lojmanlarda evlilik ve annelik hayatımızın ilk günlerinde birbirimize destek olduğumuz için aramızdaki bağ bambaşkadır. Hepsinin yeri ayrıdır yüreğimde. Ve fakat kokoşlar anacım :D Ben de gitmeden kendime azıcık çeki düzen vereyim dedim.

Manikür, pedikür, kaş maş yaptırdım, saçlarımı kestirdim. Olabilecek en bakımlı halimde gittim düğüne. Göz farı, rimel ve rujdan mütevellit büyük makyajımı da yaptım.

Üzerimde lcw nin günlük elbisesi vardı ama daha cafcaflı giyinesim gelmedi, napalım.

Masamızda en yakın arkadaşlarım bir de ilk defa karşılaştığım bir çift vardı. Onlar erken ayrılmışlar hava kuvvetlerinden. Bizim yaşlılarımızda . İsmini de hatırlamıyorum kadının . Neyse içimizden biri onu tanıyor , sohbet falan ediyoruz.

Bir ara bana döndü, çok güzel bir kuaför var Etiler 'de yer zor bulunuyor, pahalı biraz ama nefis saç kesiyor, insanı gençleştiriyor kesimi, oraya gidebilirsin dedi. Bir de boyuyormuş beyaza.

Şimdi, iyi niyetli bir öneri gibi görünen bu cümlenin altında ne var ? Saçların kötü kesilmiş, seni yaşlı gösteriyor. Rengi de düzeltilmeli.

Hımmm.

Diğer en yakın arkadaşlarım bana bunu deseler, yine bir nebze anlayacağım. Onlar benim arkadaşlarım, yüzüme karşı "Mok gibi görünüyorsun" deme kredileri var. Ama aynı masaya denk düşmüş, büyük ihtimal bir daha karşılaşmayacağım birisi olarak , kendimce özen gösterdiğim bir gecede neden benim özgüvenimi sarsıcı bir öneri yapıyorsun ki ? Kendi arkadaşlarım dese, hee heee , buldun bir ay öncesinden randevu alıp üç vasıtayla ulaşacağı bir kuaföre gödecek kadını diye susturucam, kadına bir şey de diyemedim, o da uzattıkça uzattı, ben de kafa salladıkça salladım. Gerçi kuaförün ismini not etmememden pek niyetim olmadığını anlamıştır herhal ama anlamamış da olabilir.

Susmayı bilmiyoruz. Sözlerimizin nereye gittiğini anlamıyoruz. Kime ne konuşabileceğimizin sınırını anlamıyoruz. Ne zaman konuşabileceğimizi kestiremiyoruz. 

Oradaki İzmir'de birlikte olduğum en az sekiz dokuz arkadaşım vardı, tek beyaz saçlı bendim. Hepsi de bana harika yakışmış dediler. Birisi bile ay Handan boyatsana saçlarını demedi. Hımmm. Arkadaşlarımı güzel seçiyormuşum demek :D

Geçenlerde bir videoya rastladım. Yabancı bir anaokulunda öğretmen çocuklara anlatıyordu. Arkadaşınızın bir şeyini söylemeden önce bunun bir dakika içinde düzeltilebilecek bir şey mi olup olmadığına bakın. Ayakkabının bağı çözülmüş derseniz meselâ eğilip bağlayabilir. Bunu söyleyebilirsiniz. Saçın çok kısa olmuş derseniz, bunu bir dakikada değiştirebilir mi ? Hayır. O zaman söylemenize gerek yok.

Herkesin zaten bir sürü kuruntusu var, kimseye kendisi sormadan bir şey önermeyin anacım. 

Diyeceklerim bu kadar .

Hee, benim özgüvenim yerle bir olmadı tabe. Gördüğünüz gibi keyfime baktım 😁

Düşünüyorum Öyleyse Kafayı Yiyebilirim

Çok düşünmek saçma sapan bi eylem anacım. Yaşın ilerleyip , hayatın bir nebze düze çıkıp , kaiden yer görmeye başlayınca böyle bi düşünmekler, hesaplaşmalar, eğriler doğrular felan üzerine üzerine geliyor. Sanki her şeyi yanlış yapmışsın, hayat seni bambaşka yerlere sürüklemiş. Acıların kadını. Ay acını yiyim.

Bu sabah kalktım. Az biraz sağımı solumu topladım. Annemle pazara gittik. Sabahın dokuz buçuğunda bile hava çok sıcaktı. Neyse ki pazar eve yakın. 

Dönüşte kahvaltı hazırladım birlikte yaptık. Onu çamaşır asmaya gönderdim ben pazarda aldıklarımızı ayırdım. Sonra yanına gittim birbirimize söylene kahkaha ata çamaşırları astık. 

Can bu sabah dört gibi uçuşa gitmişti, pazar günü dönecek. O gittiği gün temizlik yapıp sonrasında temtemiz evde oturmayı çok seviyorum. Anneme sen mutfağı topla ben de evi süpüriim dedim. Neyse ki klima çalışıyordu aksi halde iş miş yapılmaz. Evi süpürdüm. Çok kıyu köşe süpürmedim ama olsun, idare etsin. 

O arada istatistik enstitüsünden geldiler. İşsizlikle ilgili bir çalışma varmış biz de örnek kitle olmuşuz. Daha doğrusu bu dairedekiler öyleymiş, biz taşınınca bize geçmiş. Onların sorularını yanıtladım. 

Annem duşa girdi. Yatak odasının tozunu aldım. Harika bir yatak odası takımım var, zırnık toz göstermiyor. Astım olacakmışız neredeyse  :D 

Mutfakta tavanda kurtcuklar ve güveler dolanmaya başlamıştı iki gündür. Anacım bu bu eve gelene kadar tavanda kurtcuk görmediydim, nereye çıkıyorlar öyle bilmem. Neyse paketi açılmamış nohut ve mısır kurtlanmış. Son kullanma tarihlerine de çok var , niye kurtlanmışlar anlamadım. Çöpe gittiler .

İşler hale yola girince kfc den tavuk sipariş ettik. Sanırım restoranında bile bu ladar taze ve sıcak denk düşmemiştir. Karnım göya çok acıkmamıştı ama bir anda bitirmişim dürümü :D 

Sonrasında annemi evine bıraktım. Saat üçtü ve kapıdan çıkar çıkmaz geri mi dönseydik dedik. Ne sıcak ne sıcak.

Eve dönünce mini video çekip instagrama gittiğim konserler reels serisine ikincisini ekledim . 

Biraz sonra kalkıp ütü yapacağım. 

Bugün hiç hayatı sorgulamadım. 

Annemle gülümsedim. Onca işimin arasında yemek yapmak zorunda olmadığıma şükrettim. Aslında hiç bir iş yapmasam yakama yapışan kimse yok. Kendime temizlik için yardımcı tutabilirim. Yemekleri istediğim yerden yiyip , istediğim şeyleri alabilirim. Ütüleri birilerine yaptırabilirim. Ama hayatta yapacak işlerimin olması güzel. Yorulunca uzanıp dinlenmek güzel.  Kukumav kuşu gibi düşünmek için yaratılmamışız, düşünmek bir eyleme dönüşünce işe yarıyor aksi halde boş bişe.

Bugün de böyle anacım.

?

Hayallerinin sonunda nereye varıyorsun ?

Sabahın İlk Saatleri

 Alış veriş yapmamıştım, kahvaltılık hazırlamamıştım, yanımızda götürecek şeyimiz yoktu , hep böyle yapıyor, son dakika gidelim mi diyerek gitmemeyi sağlama bağlıyordu diye Can'a sıralıyordum ki sorunun o değil kendim olduğumu anladım. Kamp kamp deyip duruyorum ama iş yapmaya gelince bir tembellik bir isteksizlik. Oysa biliyorum gittiğimde kesinlikle çok mutlu olacağım. "Hadi gidelim"dedim.

Bir gün önce Kürşad'ın mangal partisinden arttığı için bize getirdiği kasap köftesini ve buzdolabındaki bir kaç kalan şeyi attım çantaya, deniz çantasını kaptım, kitabım, fotoğraf makinem, yedek kıyafet. On beş dakika sonra hazırdım.

Yarım saat sonra da yola çıktık. Zaten geldiğimiz kamp yerinde kafeterya vardı, eksikleri oradan alabilirdik. İstanbul'da en sevdiğimiz kamp yerine geldiğimizde saat üç gibiydi.

Yine bir aksaklık oldu tabi, karavanın öndeki klavuz tekerinin takıldığı yer yalama olduğundan yerine takamadık o tekeri. Napalım, biz de ayırmadan arabadan yerleştirdik bir köşeye. Her zamanki yerimize kurulduk. İki çadırdaki komşularımız dışında kimse yoktu, onlar da akşam bize iyi tatiller diyerek gittiler. Çok seviyorum kampçıların birbirlerine karşı yakın ve nazik hallerini. Bir sorunun olsa hemen koşarlar yardıma. Biz biraz yabani olduğumuzdan pek kamp arkadaşımız yok konuştuğumuz ama genel itibariyle hiç sorun yaşamadık birileriyle.

Şu an sabahın ilk saatleri. Hafiften güneş çıkmaya başlayınca gözümü açtım, yeniden dönüp uyuyacaktım ki napıyorsun Handan diyerek kalktım yataktan. Kendime bir neskafe hazırladım. Kitabımı, defterimi, kahvemi ve polar şalımı alıp kapının önüne çıktım. 

Güneş tam karşımdan doğuyor, rüzgâr bayağı serin esiyor (gece polar kalın uyku tulumuna sarılıp yattık düşünün artık ), dalgaların sesi kuş sesine karışıyor, onun dışında çıt yok. Pırıl pırıl , tertemiz bir sabah. Tek başınalığımın ve dünyanın tadını çıkartıyorum. 

Meydan Okuma 31

31- Hangi sınırlayıcı inançlara sahibim ?

İnsanın yaşı ilerledikçe deneyimlerinden kazandığı bir önyargı oluyor. İşte o önyargılar da bizi sınırlayan inançlara dönüşüyor. Çocuklarda bu yok örneğin. Gençlikte de yok. Yaşayıp giderken yavaş yavaş kendimize güvenli ortam yaratacağız diye ördüğümüz ağların içine hapsolup sınırlanmaya başlıyoruz. Beni benden başka sınırlayan varsa ,onlara bu izni verdiğim için yine kendimi suçlarım. 

Koskocaman bir ay geride kaldı. Teşekkürler Özlem, sayende her güne keyifle yazdım. Üzerinde düşündüğüm değişik konular oldu. Gelecek ay da her gün yazmaya karar verdim. Bakalım başarabilecek miyim :)

Meydan Okuma 30

30- İdeal günüm nasıl geçiyor.

Sağlıklı ve huzurlu olduğum her gün ideal gün :)

Meydan Okuma 29

29- Hangi hobileri denemek isterdin ?

Bungee jumping yapmak istiyordum bir ara. Şimdi yapsam tüm kemiklerim birbirinin içine geçer herhalde .

Tenis oynamak isterdim. Gerçi tenis izlemeyi daha çok sevdiğimden tenis hakemi olmak çok eğlenceli olurdu diye düşünüyorum.

Atıklardan sanat eserleri çıkartanlara hayranım, öyle bir yeteneğim olsun isterdim.

Güya Can'la dans öğrenecektik. Belki o emekli olduktan sonra yaparız :)

Sörf yapmak da çok eğlenceli olsa gerek.

Ah, bir de bateri çalmak insana iyi gelir diye düşünüyorum. Hahaha, vur vur kafasına kafasına diye kendime gelirdim herhalde. 

Meydan Okuma 28

 28- Beni üzen şeyler :

Çok çabuk sinirlendiğim için en yakınımdakileri kırdığımda üzülürüm. 

Ben birilerini sürekli arayıp sorarken, karşımdaki kişi beni hiç aramamışsa üzülürüm. 

Sürekli grup olarak buluştuğum arkadaşlarım benden habersiz buluştularsa üzülürüm. Genelde denk düşmüş olurlar ama ben öyle bir ortama denk düşersem ,meselâ, yanımızda olmayanı arar kulaklarını çınlattık falan derim.

Eskiden sevdiğim fincanlarım tabaklarım kırıldığında üzülürdüm. Ama artık o kadar umursamıyorum.

Ha, en çok da ağaç kesildiğinde üzülürüm. 

Meydan Okuma 27

27- Bugünkü ruh halimi anlatan smiley-renk :

Şu an yapmam gereken hiçbir iş yok. Klima çalışıyor. Ben de koltukta uzanmış kahvaltı saatimin gelmesini bekliyorum.

Huzurlu bir beyaz gibiyim. 🧘